Bəzən həyat insanın qəlbinə elə bir yara vurur ki, o yara nə zamanla sağalır, nə də sözlərlə təsəlli tapır; sadəcə insanın ruhunun dərinliyində səssiz, amma sonsuz sızıltı kimi yaşayır.  Bəzi ayrılıqlar adi bir yoxluq deyil — onlar ömrün yarımçıq qalan nəğməsi, bir ailənin qəlbində əbədi qanayan yaradır. Qurbanzadə Ramal Ramil oğlu da taleyin  amansız ayrılığa məhkum etdiyi gənc ömürlərdən biridir.

Cəmi on səkkiz il… İnsan ömrü üçün bir göz qırpımı qədər qısa olan  zaman Ramal üçün bütün həyat idi. Halbuki bu yaş gəncliyin ən işıqlı, ən ümidli çağlarıdır — insanın gələcək haqqında saysız arzular qurduğu, həyatın qarşısında geniş üfüq açıldığı vaxt. O isə artıq həmin üfüqə doğru addımlayırdı.

 Azərbaycan Aqrar Universitetinin ikinci kurs tələbəsi kimi o, sabahın planlarını qurur, kitab səhifələri arasında öz gələcəyinin yolunu axtarır, elm öyrənərək vətəninə faydalı bir insan olmağın xəyalını yaşayırdı.
Amma bəzən taleyin yazısı insanın bütün arzularından daha sərt olur. Bir anın içində baş verən qəza,  göz qırpımına sığan faciə Ramalın həyat kitabını qəfil bağladı. Sanki yazılmaqda olan bir hekayənin ortasında qələm qırıldı,  çiçəkləməyə hazırlaşan bir baharın nəfəsi birdən-birə kəsildi. Onun yarımçıq qalan tələbə həyatı, tamamlanmayan dərsləri, gerçəkləşməyən xəyalları indi zamanın səssizliyində donmuş xatirələr kimi qaldı.

Bu ayrılığın ən ağır yükünü Ramalın valideynləri daşıyır. Övlad itkisi dünyanın ən böyük sınağıdır; bu elə bir dərddir ki, onu yaşayan insanın qəlbində sözlər susur, gözlər isə danışmağa başlayır. Bir vaxtlar evin içində dolaşan gəncin səsi — gülüşü, addımları, arzuları — indi yalnız xatirələrin kövrək pıçıltısına çevrilib. Ana ürəyi hər səhər sanki yenidən qırılır, ata qəlbi isə sanki görünməz bir yükün ağırlığı altında səssizcə əyilir. Çünki övlad itkisi insanın ruhunda heç vaxt bağlanmayan bir yaradır.

Bu gün Ramalın doğum günüdür… Fələyin valideynlərini sevindirdiyi, lakin ən böyük acının  ssenarisini yazdığı gündür. Ramal yaşasaydı 20 yaşı tamam olacaqdı.  Bu doğum  günündə torpaq sarıldı Ramala. Anasından fələk zorla ayıran gənc Ramalı torpaq qoynuna aldı. Buz kimi daş, bir ovuc torpaq gənc balanın  valideynlərinə oğul olmasa da, ziyarətgah oldu. 

Bəli, bu gün onun doğum günüdür!

Amma bu günün sevincini zaman çoxdan alıb aparıb, tortların şamları yanmır, təbrik səsləri eşidilmir. Bu gün sadəcə  xatirə var — dərin, kövrək və ürək sızladan bir xatirə. Çünki bu gün onun gülüşü yoxdur, səsi yoxdur, amma adı var… və o ad hər dəfə çəkiləndə ürəklərdə bir sükut, gözlərdə isə bir yaş damlası yaranır. Ananın fəryad səsi isə ərşə ucalır. Balam, qayıt,  deyir ana fəryadı. Lakin səsinə səs verən, qohumların, dostların təsəlli cümlələri olur. 

Ramalın həyatı yarımçıq qaldı, lakin onun xatirəsi yarımçıq qalmadı. Bəzi insanlar bu dünyadan getsələr də, onların izi silinmir; onlar sevdiklərinin qəlbində  xatirə,  həsrət, bir dua kimi yaşayırlar. Ramal xatirəyə çevrildi — vaxtsız qopmuş  çiçək kimi, yarımçıq qalan  bahar kimi, səssizcə sönmüş bir ulduz kimi…

Zaman keçəcək, illər bir-birini əvəz edəcək, amma onun adı hər çəkiləndə ürəklərdə eyni sızıltı, eyni kövrəklik oyanacaq. Çünki bəzi ayrılıqlar unudulmur, onlar sadəcə insanın qəlbində ömür boyu yaşamağa davam edir.

Ruhu şad olsun… Onun qısa, amma işıqlı ömrü onu tanıyanların xatirəsində həmişə yaşayacaq.